De hel van het plastic
Vandaag wordt ongeveer 99% van het geproduceerde plastic verkregen uit aardolie, aardgas en steenkool - fossiele brandstoffen. De productie van plastic is een proces in 4 stappen dat begint met de winning van de grondstof, in dit geval fossiele brandstof, die vervolgens wordt geraffineerd om verschillende bijproducten te verkrijgen. De bijproducten die het meest worden gebruikt voor de productie van plastic zijn methaan, ethaan, propaan, butaan en Nafta.
De additieven zijn belangrijk, want elk ervan wordt gebruikt om het plastic gerichte optimale eigenschappen te geven zoals taaiheid, buigzaamheid, elasticiteit, kleur.
De veelzijdigheid van het materiaal is wat het op grote schaal gebruikt heeft gemaakt in tal van industrieën, van de auto-industrie tot de verpakking en het textiel. Sinds 1950, toen de jaarlijkse plasticproductie ongeveer 1,5 miljoen ton bedroeg, is de industrie buitensporig gegroeid tot een jaarlijkse productie van meer dan 350 miljoen ton.
De glorieuze toename en groei van het plasticgebruik in de afgelopen 70 jaar zijn nu een wereldwijde bedreiging voor het milieu geworden, die ongetwijfeld zal worden opgelost door wie ze heeft gecreëerd. Het materiaal dat producten goedkoper en toegankelijker heeft gemaakt, heeft ook een wegwerpcultuur gevoed waarin de echte “werktijd” van dat plastic product tussen seconden en minuten ligt. Dat is bijvoorbeeld wat er gebeurt met de plastic verpakkingen; die in 2015 141 miljoen ton afval hebben voortgebracht (op een productie van 146 miljoen ton) en die 39% van de hele plasticproductie en ongeveer 50% van het plasticafval vertegenwoordigen.
Het bereik van plastic kent eenvoudigweg geen grenzen. Hetzelfde geldt voor de negatieve effecten ervan. Om verschillende redenen, zoals het slechte beheer van plasticafval over de hele wereld en het rechtstreeks weggooien in het milieu - bekend als zwerfvuil - is plastic vandaag bijna overal terug te vinden.
Bovendien ontsnapt er elk jaar ongeveer 8 miljoen ton plastic naar onze oceanen, plastic dat terechtkomt waar mensen dat niet doen. We hebben geschat dat er nu ongeveer 270 miljoen ton plastic in onze oceanen zit, met 5 biljoen stukken plastic aan de oppervlakte en in totaal 51 biljoen microplastics (stukken plastic kleiner dan 5 mm).
Die plasticvloed wordt om tal van redenen erkend als een van de grootste bedreigingen waarmee onze oceanen te maken krijgen. Plasticvervuiling kan zeezoogdieren rechtstreeks doden doordat ze verstrikt raken in voorwerpen zoals vistuig, maar ook door inname, wanneer het voor voedsel wordt aangezien. In 2018 waren er microplastics gevonden in de organen van meer dan 114 waterdiersoorten, waaronder bepaalde soorten die enkel in de diepste oceaantroggen voorkomen.
Plasticvervuiling heeft ook verwoestende gevolgen op het land. Naast het feit dat het door dieren wordt opgegeten, komen er, wanneer het opgestapeld ligt op stortplaatsen of rondslingert in het milieu, giftige stoffen uit vrij die de bodem en het grondwater vervuilen, of kan het overstromingen veroorzaken door de afwateringssystemen te verstoppen.
Het is een ecologische ramp zonder voorgaande waarvoor we nog geen concrete oplossing hebben gevonden, maar die de biosfeer dramatisch treft.
Het is hoogdringend en we kunnen het niet langer negeren.
Army of Nature ⚡⚡⚡